Als ik terugdenk aan de jaren 80, dan denk ik eigenlijk meteen aan radio. Ik was helemaal gek van de radiopiraten die in die tijd overal opdoken. De muziek, de stemmen, de sfeer… maar vooral de jingles vond ik geweldig.
Die korte, herkenbare tunes en stemmen die tussen de platen door kwamen, hadden iets magisch. Zodra zo’n jingle begon, wist je meteen welk station je hoorde. Ik kon er uren naar luisteren en vond het fascinerend hoe zo’n paar seconden geluid een heel radiostation een eigen identiteit konden geven.
Terwijl anderen misschien vooral naar de muziek luisterden, lette ik juist op alles eromheen. Hoe de dj praatte, hoe de platen aan elkaar werden gepraat, welke jingles ertussen kwamen en hoe zo’n station zich presenteerde. Radio was voor mij veel meer dan alleen muziek afspelen; het was een belevenis.
En ergens in die jaren ontstond dan ook een droom: ooit wil ik mijn eigen radiostation beginnen.
Natuurlijk was dat toen vooral een droom. Ik had geen studio, geen zender en al helemaal geen idee hoe je zoiets professioneel moest aanpakken. Maar het idee bleef altijd ergens in mijn hoofd zitten.
De jaren gingen voorbij, maar de liefde voor radio en jingles verdween nooit helemaal. Sterker nog, iedere keer als ik een oude jingle of een vertrouwde radiostem hoorde, kwam dat gevoel van vroeger weer even terug.
En uiteindelijk dacht ik: waarom zou ik die droom eigenlijk niet gewoon werkelijkheid laten worden?
Wat ooit begon met luisteren naar de piratenradio’s in de jaren 80, groeide uit tot het idee om zelf een radiostation te maken. Niet omdat ik alleen maar plaatjes wilde draaien, maar omdat ik dat gevoel van vroeger opnieuw wilde creëren: muziek, sfeer, herkenbare jingles en vooral het gevoel dat je naar een écht radiostation luistert.
Eigenlijk is het dus een droom die tientallen jaren heeft liggen wachten.
En misschien is dat wel het mooiste aan radio: sommige dromen verdwijnen nooit. Ze wachten gewoon op het juiste moment om werkelijkheid te worden.